مردود

قدم های کوچکش را به سختی بلند میکند و به جلو میبرد، احساسم بهم میگه که امکان داره به زمین بخوره، نمیدونم چطور اما اون همچنان به پیش میره و  مثل قدم های اول با شور و هیجان به جلو حرکت میکنه، شاید پاهای اون قوی تر از اینه که نشون میده، شاید یه چیزی داره اون را به جلو میبره و از خودش اختیاری نداره اما مهم اینه که داره میره

بعد یه چند دقیقه ای که به این حال رفت میشینه و یه نگاهی به جلو میندازه، بندهای کفشش را محکم تر میکنه و با آستین لباسش عرق های روی صورتش را پاک میکنه، هنوز میره و امیدوار هم در حال حرکت کردنه، قدرت عجیبی داره، احساس میکنم که اون هیچ وقت به زمین نمیخوره.

ادامه مطلب...

 امروز حس خوبی ندارم، همش دلم میخواد گریه کنم، اصلا نمیدونم چرا ولی دم نیمه شعبان که میشه هر سال همین مشکل را دارم؛ البته نه اینکه بخوام بگم عقیده دارم مثل بعضی از این مداحا توی جشنم باید گریه کرد اما....

من سال گذشته با یکی از عزیزان پارسی بلاگ که متاسفانه یادم نیست کی بود (ولی امیدوارم هرجا که هست موفق باشه) یه بحثی داشتیم در مورد اینکه چرا مردم توی اعیاد هم روضه خوانی میکنن.

ادامه مطلب...

امروز صیح قبل ازاینکه راه بیفتم به سمت اداره نشسته بودم توی خونه و داشتم دعای ندبه را از تلویزیون گوش میدادم و همچنانکه گوش میدادم برای اولین بار معنی دعا را هم خوندم، یک مقداری حال من را عوض کرد، البته فکر میکنم من نوعی انقدر گناه کردم که با این دعا خوندن ها دگرگون نشم ولی خب یک مقداری شاید حدود یک ساعتی در مورد خطبه غدیر پیامبر فکر میکردم و با خودم میگفتم ما آدما عجب موجوداتی هستیما!!!

از همون اول اسلام اگر نگاه کنیم، ولایت امام علی(ع) انقدر اهمیت داشت که پیامبر توی گرمای هوا در اون موقع سال کاروان را نگه داشت، دستور دادند جلو رفته ها برگردند و کسانی که جا مانده بودند برسند؛ اون روز همه دیدند که پیامبر امام علی(ع) را وصی و جانشین خودش معرفی کرد و همه هم با امام علی(ع) بیعت کردند، اما اون مردم کجا رفتند بعد اینکه پیامبر وفات کردند؟

  ادامه مطلب...